Hodowla psów – pielęgnacja, pokarm, wskazówki

Od samego urodzenia można zobaczyć jak szczeniaki słodko i niezdarnie baraszkują między sobą. Memlając uszy czy turlając się jedno przy drugim wyglądają naprawdę kochanie. Matka cały czas pilnuje i dogląda małych stwarzając im atmosferę bezpieczeństwa. Takie działania nie są wynikiem tylko i wynikiem miłości między zwierzętami, ale także wynikają z zachodzących procesów socjalizacyjnych. Zwierzę pozbawione takiej możliwości nie byłoby w stanie osiągnąć normalnego rozwoju. Pies przechodzi cztery główne fazy rozwojowe. Faza neonatalna do otwarcia oczy, potem przejściowa do otwarcia uszu, po czym następuje faza socjalizacji, która trwa do 12 tygodnia. Po niej jest faza młodzieńcza trwająca do osiągnięcia przez zwierzę dojrzałości płciowej.  Przejście przez te etapy jest wyznacznikiem późniejszego życia zwierzęcia. W fazie socjalizacji następuje krytyczna wrażliwość zwierzęcia na czynniki zewnętrzne. Wszystko co wydarzy się w tej fazie będzie miało wpływ na jego osobowość i cechy charakteru. Nieprawidłowości w tej fazie będą rzutowały na całe życie psa. Wychowany przez matkę w odpowiednich warunkach, a potem przejęty przez człowieka, który prawidłowo kieruje go dalej pies będzie wyrastał na pełnowartościowego osobnika. Jeśli jednak coś będzie działo się źle to zwierzę stanie się antyspołeczne.

Tylko i wyłącznie przy pomocy specjalistów będziemy  mogli wyprowadzić z takiego stanu psa i ukształtować go ponownie. Niezwykle istotny jest dotyk i obecność matki czy rodzeństwa. Kontakty uczą psich zasad i zachowania się w różnych sytuacjach życiowych psa. Bez tego pies nie będzie w stanie zrozumieć hierarchii, szacunku do innego osobnika czy tego co znaczy przynależność do grupy. Uczestnictwo człowieka w tym etapie sprawia, że jest on traktowany jako członek stada, a kontakt fizyczny od urodzenia powoduje, że obdarza ono człowieka zaufaniem. Kontakt z człowiekiem zazwyczaj uspokaja i relaksuje psa. Bliskość, bezpieczeństwo i przynależność sprawiają, że szczeniak jest w stanie bez obaw ruszyć poznawać otaczający go świat i rządzące nim reguły. Pies wychowany samotnie, bez matki czy kontaktu z  innymi szczeniakami będzie niesamowicie wyizolowany i lękliwy. Takie psy najczęściej już na zawsze pozostają nieufne wobec ludzi i ich dotyku. Często widać to w schroniskach. Szczeniak do prawidłowego rozwoju musi przez osiem tygodni zostawać z matką, a dopiero potem można go oddać. Wcześniejsze oddzielenie czy zaburzenie kontaktu sprawi, ze pies nie będzie rozwijał się prawidłowo. Niezależnie skąd bierzemy psa to najpierw spróbujmy się zorientować skąd pochodzi. Psy hodowane w masowych hodowlach są okaleczone emocjonalnie, wychowane bez matki i często nie znają ludzi. Wprowadzenie ich do świata opanowanego przez człowieka jest często dla nich dużym stresem. Naprostowanie takiego psa jest orką na ugorze, która często nie daje sensownych efektów. Szczeniak zabrany ze schroniska w wieku kilku tygodni będzie potrzebował pewnie specjalisty by dobrze się rozwinąć, ale jednocześnie będzie to dla niego szansa na jakiekolwiek godne życie i brak obawy przed człowiekiem. W innym wypadku spędzając czas aż do dorośnięcia w klatce pies nigdy nie będzie w pełni zdrowy psychicznie. Psy są bardzo mądrymi i uspołecznionymi stworzeniami, które bardzo łatwo przejmują i interioryzują zasady grupy.

pies
Zdjęcie ze strony Pixabay.com

Większość skrzywień prezentowanych przez te stworzenia jest spowodowana przez niewłaściwe traktowanie przez człowieka. Tylko odpowiednio zadbany i kochany pies będzie w stanie rozwinąć się do poprawnej społecznie formy. W każdym innym rozwiązaniu stanie się tylko ułomną namiastka stworzenia i bardzo widocznie będzie obrazował wszelakie niedociągnięcia spowodowane przez swojego właściciela. Żaden pies nie rodzi się zły czy skrzywdzony. Złe wychowanie i nieodpowiedni proces socjalizacyjny sprawiają, że piękne psie cechy są wypaczane. Nierzadko specjalnie hoduje się psa by był agresywny i antyspołeczny. Jest to krzywdzenie zwierzęcia, które powinno być łagodne i otwarte na kontakty. Wiele psów cierpi z powodu niewłaściwego wychowania czy niezrozumienia specyfiki danej razy. Nie pozwala się im na rozwijanie naturalnych talentów czy wtłacza się je w role, które nigdy nie było dla nich przeznaczone. Taki pies nigdy nie będzie szczęśliwy, a tylko będzie spełniał zachcianki swojego niemądrego właściciela, który chce się pochwalić posiadanym przez siebie zwierzakiem wśród rodziny i znajomych. Trudno bardziej skrzywdzić psa niż wypaczyć prawidłowy rozwój zdrowego i pełnego życia zwierzęcia. Nigdy nie będzie ono takie jak powinno być, a tylko takie jakie stworzy je człowiek według swojego widzimisię. Takiego zwierzęcia nie da się nazwać towarzyszem i przyjacielem człowieka. Takie stworzenia są skarłowaceniem i zniekształceniem prawdziwej natury oraz wypaczeniem prawidłowego rozwoju osobniczego. Wiele takich psów żyje wśród nas z powodu kompletnego niezrozumienia ich przez ich właścicieli. Pies to nie zabawka, a tylko i wyłącznie żywe stworzenie posiadające własny rozum i charakter, które bardzo łatwo wypaczyć.